Levin kuşumun bu girişini fotoğrafsız yapmaya karar verdim çünkü foto bekleyince hiç yazmıyoruz ve zaman hızla akıp gidiveriyor… Bu aralar favori sorularımız “şen napıyosun?”, “nereye gitçez?”…
levin herhangi birimizle bir konuda sohbet etmeye başlamak için gelip “şen napıyosun” diye soruyor… ya da altını alıp, herhangi bir nedenle -yatma hazırlığı, temiz kıyafet giyinme, gerçekten bir yere gitme, sabah kalkınca ev kıyafeti giyme vb…- üzeri değiştiğinde hemen “şimdi nereye gidiyoruz?” diye soruveriyor. Bizim de yüzümüzde hep bir şaşkınlık ve utanç ifadesi beliriveriyor… çünkü kendimizi çalıştığımız ve Levin’i az gördüğümüz için hep suçlu hissediyoruz; “çocuğu bir yere götüremiyoruz” diye..
Dün Levin, Şibel teyzesinde uyurken -artık kalkması gerektiği için uykusunda hafif taciz ettim- onunla konuşunca bana “ııııııııh ayıcık, ayıcık” dedi… anlamadım, sonra gözlerini açıp onunla sakin ve sessiz bir tonda konuşunca, bana rüyasını anlattı: anneannesiyleymiş( bir yere gidiyorlar herhalde, genelde hergün parka gidiyorlardı, onu söylüyor olsa gerek) bir abi kardeş varmış, kızıyormuş ama abla kardeş kızmıyormuş (sanırım bir kız bir de erkek çozuk vardı, biri kızdı, diğeri sevdi bunu) zaten bu kadar anlatabildi. Sonra plak takıldı ve 3-5 kez daha aynı cümlelerin üzerinden geçti.. Bence bu bile harika… Rüyalarını bize anlatmaya başlaması çok güzel, hatta rüya görüp bunu hatırlayabilmesi de… O da benim gibi geceleri bol rüya görüyor ve çok konuşuyor.
Şimdilik böyle… aklıma gelenleri artık böyle not etmece… arada da birkaç foto yapıştırırım.